– Przyjechałam, żeby z tobą zamieszkać. Poznaj wnuka.

Jej mąż był dobry. Przez wszystkie lata żyli w miłości i zrozumieniu. Ale po pewnym czasie przyszedł do nich smutek. Młody chłopak, ich jedyny syn, ich filar i podpora, poszedł do wojska. Ale już nie wrócił -zginął podczas akcji ratunkowej.

Jak to się mówi, kłopoty nie przychodzą same. Mąż nie myślał o swoim zdrowiu, chciał tylko postawić żonę na nogi. Serce go bolało, ale nie zwracał na to uwagi. I tak umarł. Ona została sama na tym świecie.

Nadia gasła powoli jak świeca. Ale pewnego dnia zadzwonił dzwonek do jej drzwi. Nie spodziewała się nikogo, bo nie miała przyjaciół. Kiedy otworzyła, zobaczyła szczupłą, młodą dziewczynę z małym dzieckiem na ręku.

– Przyszłam, aby zamieszkać z Panią. Proszę poznać swojego wnuka. Przepraszam,ale nie mamy dokąd pójść – powiedziała nieznajoma.
– Wejdźcie – wyszeptała gospodyni.

Kobieta powitała gości, choć nikogo się nie spodziewała. Nakarmiła, wykąpała i postanowiła omówić wszystko rano. Kiedy się obudziła, z kuchni unosił się zapach naleśników. Dziecko raczkowało na brudnym kocu i trzymało w ustach starą grzechotkę.

– Ile ma? – pogłaskała chłopca.
– Ma sześć miesięcy. Urodził się zaraz po tym, jak Jacek zginął. Proszę mnie nie osądzać. On pójdzie do przedszkola, ja będę mogła iść do pracy i zaraz się wyprowadzę. W międzyczasie nie mamy dokąd pójść… A on jest spokojny, nie będzie z nim żadnych problemów.
– Nie martw się, i tak jestem sama.

Nadia dużo opowiadała o zmarłym synu. Naprawdę wychowała dobrego człowieka, prawdziwego bohatera. Mieli wiele planów na przyszłość – a jeden pożar wszystko zniszczył. Dostali pośmiertne medale, ale co im to dało?

Magda mówiła, że była kucharką w jednostce wojskowej. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Mieliśmy się pobrać, zbudować dom, mieć dzieci… Staruszka wsłuchiwała się w każde słowo dziewczyny i przełykała łzy. Zakochała się w niej, podobnie jak w swoim synu, od pierwszego wejrzenia. A Magda była dobra, pomagała jej i traktowała ją z szacunkiem. Choć nie została narzeczoną syna, na pewno byłby z nią szczęśliwy.

A mały chłopczyk był kopią swojego ojca. To pomogło kobiecie otrząsnąć się z żałoby i wrócić do normalnego życia.

Minęło siedem lat. Magda pracowała już jako kucharka w miejscowej stołówce. Pewnego dnia wróciła z pracy do domu, spuściła oczy i wyznała, że ktoś poprosił ją o rękę. Przeprosiła, powiedziała, że ona i mały się wyprowadzą. Kobieta od razu poczuła, że trudno jej oddychać po takiej wiadomości. Poszła do swojego pokoju i myślała do rana. Dopiero wtedy zdecydowała się na rozmowę:

– Nie chcę przeszkadzać w twoim szczęściu. Taka dobra dziewczyna zasługuje na to, aby być szczęśliwą. Zostaw mi synka, nie skrzywdzę go. Ty będziesz miała kolejne dziecko, a ja bez niego będę samotna. Szkoła jest blisko, po co go męczyć?

I tak się stało. Po ślubie Magda często przychodziła do syna i Nadii. Któregoś dnia powiedziała:
– Mój mąż chce, żeby przeszłość pozostała przeszłością. A ja jestem w ciąży. On nie chce uznać mojego syna. Nie wiem, co robić.
– Nie martw się, kochanie. Jak Bóg da, wychowam mojego wnuka. To nie jego wina, że jego los jest tak trudny. Dobry chłopak, ale nikomu nie jest potrzebny – staruszka starła łzę z policzka.

Każda rodzina żyła swoim własnym życiem. Ale pewnego dnia Nadia spotkała Magdę z wielkim brzuchem w przejściu. Jej twarz była cała posiniaczona. Rękę miała w gipsie. Kobieta nie pytała o okoliczności, tylko szepnęła:
– Twój syn i ja czekamy na ciebie w domu.
– Jak mi wstyd…” – zapłakała Magda.

Teraz cała czwórka mieszkała razem. Nadia przepisała mieszkanie na Magdę. A kiedy nadeszła jej godzina, Magda przylgnęła do łóżka i płakała:

– Jestem winna wobec ciebie! Okłamałam cię. Mój syn, choć wygląda jak twój nie jest twoim wnukiem. Kochałam twojego syna, ale on ofiarował mi tylko przyjaźń. Myślałam, że będę miała romans z kimś innym, a on będzie zazdrosny. Wtedy zaszłam w ciążę. Twój syn nie pozwolił mi na aborcję, a moi rodzice wygonili mnie z domu. Pierwszy raz zobaczyłam was na nabożeństwie żałobnym. Słyszałam, że jesteście życzliwymi ludźmi, więc postanowiłam spróbować szczęścia. Skorzystałam na cudzym smutku.

– Myślisz, że nie wiedziałam, że mój wnuk nie jest mój? Mój syn nie mógł mieć dzieci i miał z tego powodu kompleksy. Nie obrażam się na ciebie, dałaś mi radość. Wnuki. Kochałam cię jak swoją własną, a ty jesteś dobrą dziewczyną. Tylko opiekuj się dziećmi, kiedy ja umrę – uśmiechnęła się.

Po śmierci kobiety Magda nawet nie myślała o zamążpójściu. Zdawała sobie sprawę, że we wszystkich zalotnikach szukała właśnie tego żołnierza, którego mogłaby pokochać. Tego jedynego.

Также интересно:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Close