Pięć lat pracuję jako diagnostyk w laboratorium wirusologicznym przy Instytucie Mikrobiologii na Służewcu. Tego wieczoru wróciłam z dyżuru o dziewiątej, zmęczona jak nigdy — korek na Puławskiej stał od Wilanowskiej aż do samego osiedla, radio grało powtórkę meczu Legii, której nikt już nie słuchał. Zapach cukierkowego perfumu uderzył mnie w nos, jeszcze zanim zdjęłam klucz z zamka.
Mieszkanie służbowe przy ulicy Rubinowej, dwa pokoje, przydzielone mi przez instytut na czas kontraktu — a na wycieraczce stały cudze kozaki, zabłocone, jakby ktoś wracał z Kampinosu. Postawiłam w przedpokoju teczkę z próbkami i plombami, nie zdejmując płaszcza. Na konsolce, gdzie zwykle leżały tylko moje chusteczki dezynfekujące i przepustka na teren laboratorium, ustawiono rzędem różowe flakoniki perfum i rozsypaną kosmetyczkę z zabrudzonymi podkładem gąbkami.
— O, wróciła! — z głębi korytarza wyszła Kinga, siostra mojego męża, w moim szlafroku, który kupiłam sobie dwa miesiące temu w Zalando. W zębach trzymała wykałaczkę. — Postaw torbę na podłodze, Agata. Nie widzisz, że się rozpakowuję? Słoiczki mam poukładane, nie ruszaj.
Nie poruszyłam się. Poprawiłam tytanową bransoletkę na lewym nadgarstku — czujnik, który dostałam od instytutu do monitorowania kontaktu z próbkami biologicznymi, mrugnął zielonym światełkiem, odczytując puls: siedemdziesiąt dwa uderzenia.
— Co twoje rzeczy robią w mojej sypialni, Kinga?
— A gdzie mają być? — z kuchni wyszedł mój mąż, Rafał, w moich domowych spodniach, wyraźnie krótkich w kostkach. — Siostra przyjechała do mnie. Na stałe.
— Do mieszkania służbowego z pozwoleniem na mój personel i dwóch gości? Bez zgłoszenia do administracji instytutu?
Rafał machnął ręką, jakby odganiał muchę.
— Zaczyna się. Znowu te twoje mądre słowa. — Podszedł i spróbował nogą przesunąć moją teczkę. — Przestań się wygłupiać. Wszystko już ustaliliśmy bez ciebie. Mama też tu jest, w kuchni, pije kawę.
— Teresa też przyjechała?
— A jak myślałaś? — Kinga oparła się łokciem o konsolkę, krzyżując ręce. — Mama przyjechała mi pomóc się urządzić. Sypialnia teraz moja. Jest tam podwójne łóżko, dla mnie i dla Wojtusia w sam raz. Ty rozłożysz sobie fotel na balkonie. Albo Rafał ci na kanapie w salonie pościele, jak z dyżuru wrócisz.
— Na jakim balkonie? — zapytałam.
— Na zabudowanym, oczywiście — odezwała się z kuchni Teresa, teściowa, trzymając w ręku moją porcelanową filiżankę ze złotym paskiem, którą dostałam od dziadka. — Nie odgrywaj sierotki, Agata. Jesteś dorosłą kobietą, wytrzymasz. Kindze po rozwodzie kąt się należy, nerwy ma zszarpane. A ty i tak dniami w tym swoim laboratorium siedzisz, mieszkanie ci niepotrzebne.
Teściowa piła dalej z mojej filiżanki, zostawiając na białej porcelanie tłustą smugę od szminki.
— To nie jest moje mieszkanie, Tereso. To lokal służbowy numer cztery, przydzielony mi przez instytut na czas kontraktu badawczego.
— Choćby numer pięć! — ryknął Rafał, robiąc krok w moją stronę. — Przestań zasłaniać się papierami! Mieszkanie i mieszkanie. Dwa pokoje na Służewcu. Dostałaś je? Dostałaś. To nasze.
Przeszłam do kuchni, nie zdejmując płaszcza. Teczkę postawiłam na metalowej szafce przy ścianie — jedynym miejscu bez pyłu. Na blacie stała otwarta butelka wina musującego, które dostałam od komisji naukowej razem z dyplomem za zamknięte badanie nad szczepami trzeciej grupy. Obok leżała zmięta folia i korek.
— Otworzyliście wino bez pytania.
— A co, winko! — Kinga wsiadła na mój stołek, zakładając nogę na nogę. — Nowe mieszkanie świętujemy. Mamy prawo. Rafał mówił, że ty za to w ogóle nie płaciłaś, instytut wam dał.
— To wino kolekcjonerskie. Stało w zamkniętym sejfie laboratoryjnym.
— No i co z tego? — Rafał nalał sobie pełną szklankę zwykłą, z suszarki. — Kod do twojego sejfu dawno zauważyłem. Wpisujesz go przy mnie codziennie. Co za tragedia z butelki.
— Wyłamałeś sejf?
— Wyłamałem i wyłamałem! — wtrąciła się Teresa, siadając na drugim krześle i rozkładając na kolanach serwetkę. — Przestań męczyć męża przesłuchaniem! Lepiej posłuchaj, co mówią ludzie z głową na karku. Jutro weź wolne i jedź do urzędu gminy.
— Po co mi urząd gminy?
— A jak myślisz? — Teresa postukała paznokciem o szklankę. — Kingę trzeba zameldować. I jej dziecko też, żeby do przedszkola tutejszego zapisać. U nas kolejki ogromne, a tu, na Służewcu, szkoły dobre.
— Nie mogę zameldować tu Kingi — powiedziałam równo. — Ani Kingi, ani jej syna.
— A to czemu? — głos Kingi zadźwięczał piskliwie. Wyprostowała się, oparła ręce na biodrach. — Co, taka skąpa jesteś? Rodzonej siostrze męża miejsca żal?
— Bo zameldowanie w tym lokalu odbywa się tylko przez dział kadr instytutu i komisję mieszkaniową. Mówiłam ci to, Rafał. Trzy lata temu, kiedy podpisywaliśmy protokół użytkowania.
Rafał westchnął ciężko, odwracając się do matki z miną męczennika.
— Mamo, słyszysz ją? Znowu swoje. Wymyśliła sobie te bajeczki i w nie wierzy.
— Rafał — zrobiłam krok w jego stronę. — To nie bajeczki. Jesteś zameldowany tu tymczasowo, jako małżonek pracownika instytutu. Bez prawa dysponowania lokalem i bez prawa dokwaterowania osób trzecich.
— Agata! — Rafał trzasnął szklanką o blat, wino chlupnęło na stół. — Przestań udawać szefa! Jesteś w domu, nie w swoim laboratorium! Jesteś mi żoną czy kim? Siostra na bruku została! Były mąż jej mieszkanie za długi zabrał, nie ma dokąd pójść! Rozumiesz to swoim wysuszonym mózgiem?
— Rozumiem, że twoja matka ma mieszkanie na Grójeckiej, dwa pokoje. I Kinga jest tam zameldowana.
— Tam ciasno! — przerwała Teresa. — U mnie cisza i spokój, muszę brać krople na serce! A tu dobre, duże mieszkanie. I w ogóle, Agata, powinnaś być kobietą. Rafał jest głową rodziny. Jak postanowił, że siostra będzie tu żyć, to będzie żyć.
— Nie będzie tu żyła — odpowiedziałam.
Kinga parsknęła głośno, pociągnęła wino prosto z butelki, ignorując szklankę.
— Ha! Zobaczymy, jak mnie wyrzucisz. Moje rzeczy już są w sypialni. Szafę zwolniłam, twoje szpargały poupychałam w kartony i wyniosłam na balkon. Więc przyzwyczajaj się, bratowo. Teraz ja tu rządzę.
Wyjęłam telefon i otworzyłam aplikację administracji instytutu — tę samą, przez którą zgłaszałam każdą kontrolę sanitarną. W polu „zgłoszenie incydentu w lokalu służbowym" wpisałam trzy linijki: naruszenie protokołu dostępu, nieautoryzowane osoby na terenie przydzielonym pod nadzór biologiczny, wyłamanie zabezpieczonego modułu z materiałem badawczym. Wysłałam zgłoszenie do działu bezpieczeństwa i do swojego kierownika, profesora Zawadzkiego.
— Co robisz? — Rafał wyciągnął rękę w stronę ekranu, próbując wyrwać mi telefon. Odsunęłam go za plecy.
— To, co powinnam zrobić trzy lata temu. Lokal jest pod kamerami korytarza wspólnego i ma status obiektu o ograniczonym dostępie — bo przechowuję w nim próbki. Twoja siostra i twoja matka weszły tu bez zgłoszenia gościa, co jest naruszeniem umowy użytkowania. A wyłamanie sejfu z materiałem badawczym to już nie sprawa rodzinna, Rafał. To sprawa dla komisji etyki i, jeśli zechcą, dla policji — bo w tym sejfie, oprócz wina, leżała też próbka kontrolna oznaczona kodem laboratoryjnym.
W kuchni zrobiło się głucho. Teresa odłożyła filiżankę na blat, jakby nagle zrobiła się za ciężka.
— Jakiej… próbki? — zapytała Kinga, odkładając butelkę na blat, jej palce zostawiły na szkle ślad wilgoci.
— Nieszkodliwej. Ale oznaczonej i zarejestrowanej. Każde naruszenie sejfu jest logowane automatycznie — zapisuje się data, godzina i to, że kod wpisał ktoś inny niż ja, bo mój czujnik na nadgarstku nie zarejestrował wtedy mojej obecności w mieszkaniu. To wszystko już jest w systemie instytutu, zanim wysłałam zgłoszenie.
Telefon zadzwonił. Numer profesora Zawadzkiego. Odebrałam, powiedziałam dwa słowa — „tak, potwierdzam" — i odłożyłam.
— Jutro przyjedzie ochrona razem z przedstawicielem administracji, żeby spisać protokół i sprawdzić stan sejfu. Każdy, kto nie jest zameldowany w tym lokalu, musi go opuścić do tego czasu.
— Agata, nie możesz tak… — zaczął Rafał, ale głos mu się łamał inaczej niż wcześniej.
— Mogę. I zrobię. A ty, Rafał, masz czas do końca miesiąca, żeby zdecydować, czy wracasz do mamy na Grójecką, czy szukasz czegoś własnego. Bo ten lokal po tym zgłoszeniu i tak przejdzie pod wzmocniony nadzór — i nikogo poza mną tam nie wpuszczą.
Nikt nie krzyczał. Teresa wstała, odstawiła filiżankę do zlewu, cicho, jakby się bała, że porcelana jeszcze coś powie. Kinga zaczęła zbierać flakoniki z konsolki, nie patrząc na nikogo. Rafał stał przy stole z pustą szklanką w ręku, a ja zdjęłam płaszcz, powiesiłam go na swoim haczyku przy drzwiach i poszłam do sypialni — po swoje kartony z balkonu.
