Grzegorz Sobczak nie pojawił się na kolacji we wtorek, i to był pierwszy sygnał, że coś jest nie tak, bo od dwudziestu trzech lat siadał do stołu punktualnie o osiemnastej, nawet jeśli musiał zostawić klienta z podniesionym autem na kanale.
Jego żona, Beata, zadzwoniła na komórkę cztery razy. Cisza. Nie w sensie metafory — po prostu nikt nie odbierał, sygnał szedł i się urywał. Zadzwoniła do warsztatu przy ulicy Kwiatowej w Radomiu, tam też nikt. O dziewiątej wieczorem pojechała tam sama, mijając osiedlowy sklep nocny, gdzie sprzedawca akurat zwijał markizę, i zastała bramę zamkniętą na kłódkę od środka, co było samo w sobie dziwne, bo Grzegorz nigdy nie zamykał się od środka, kiedy pracował.
Zgłosiła zaginięcie na komisariacie przy Żeromskiego. Policjant, młody, z plakietką "st. sierż. Wójcik", spisał zeznanie i powiedział to zdanie, które się w niej potem odbijało przez cały tydzień: "Proszę pani, dorośli mężczyźni czasem po prostu potrzebują przerwy". Beata nie odpowiedziała nic. Wsiadła w swojego starego fiata pandę i pojechała do siostry męża, Krystyny, bo Krystyna zawsze wiedziała więcej, niż mówiła.
Warsztat Grzegorza nie był byle jaki — trzydzieści lat na rynku, klientela od Radomia po Iłżę, dwóch pracowników, Rysiek i młody Kamil, którzy tego wtorku też nie mogli się do niego dodzwonić. Ale Grzegorz miał jeszcze coś: udział w hurtowni części zamiennych, którą prowadził razem ze szwagrem, Waldemarem, mężem Krystyny. Formalnie pół na pół. Nieformalnie — od pół roku Waldemar naciskał, żeby Grzegorz sprzedał swoją część, bo "firma potrzebuje jednego decydenta", a Grzegorz odmawiał, bo, jak mówił żonie, "ten człowiek liczy grosze inaczej niż ja liczę uczciwość".
Krystyna otworzyła drzwi w szlafroku, mimo że była dziewiąta trzydzieści, z nieumytymi włosami spiętymi byle jak, i powiedziała, że nie widziała brata od niedzieli. Za jej plecami, w kuchni, na stole leżały rozłożone papiery — Beata zdążyła zobaczyć nagłówek, zanim Krystyna zamknęła drzwi kuchni łokciem: "Umowa przeniesienia udziałów".
Tej nocy Beata nie spała. Siedziała w fotelu przy oknie, patrząc na pusty parking osiedlowy, gdzie sąsiedzki pies, owczarek imieniem Rex, szczekał na coś w krzakach przez dobre pół godziny, zanim się uspokoił. Telewizor mrugał bez dźwięku — leciał powtórkowy odcinek jakiegoś serialu kryminalnego, ironia, której nawet nie zauważyła.
Rano pojechała znowu na komisariat, tym razem z papierami — wyciągiem z konta wspólnego, gdzie w niedzielę wieczorem, kilka godzin przed zniknięciem Grzegorza, ktoś próbował dokonać przelewu na sto dwadzieścia tysięcy złotych z konta hurtowni, przelewu zablokowanego przez system, bo wymagał drugiego podpisu — podpisu Grzegorza.
Wtedy sprawą zajął się już inny funkcjonariusz, starszy, aspirant Bogusz, który nie mówił o "przerwach dla dorosłych mężczyzn". Sprawdzili logowanie z komputera w biurze hurtowni. Przelew został zainicjowany z tego komputera, w niedzielę o dwudziestej pierwszej czterdzieści. Grzegorz, według zeznań Rysia, o tej porze był już w domu — przyszedł po zamknięciu warsztatu koło osiemnastej i nigdzie stamtąd nie wychodził, bo Beata gotowała rosół i pamiętała dokładnie, kiedy usiadł do stołu.
Waldemar, przesłuchany, tłumaczył się chaotycznie — że to była "korekta rozliczeń", że Grzegorz "wiedział o tym i się zgadzał", że w niedzielę w ogóle nie było go w biurze, tylko w domu, z Krystyną. Krystyna to potwierdziła. Ale sąsiad z bloku naprzeciwko hurtowni, pan Edward, emeryt, który tego wieczoru wyprowadzał psa i palił papierosa na balkonie, zeznał co innego — widział zapalone światło w biurze na piętrze około dwudziestej trzydziestej i samochód Waldemara, srebrną szkodę octavię, zaparkowaną przy krawężniku, choć zwykle Waldemar parkował z tyłu budynku.
Grzegorza znaleziono w środę po południu, sto osiemdziesiąt kilometrów od Radomia, w lesie koło Opoczna, w bagażniku własnego busa serwisowego, zepchniętego z leśnej drogi do rowu. Żył. Odwodniony, ze złamanym nadgarstkiem, ale żył — bo w niedzielę wieczorem, gdy odmówił po raz kolejny podpisania przelewu i zagroził, że pójdzie z tym do notariusza w poniedziałek rano, ktoś uderzył go w głowę kluczem francuskim, wciągnął do busa i zawiózł tam, gdzie miał już nie wrócić. Tyle że zamek bagażnika się nie domknął do końca, a leśniczy objeżdżający teren usłyszał pukanie od środka.
Śledztwo trwało jeszcze cztery miesiące. Waldemar dostał wyrok — usiłowanie zabójstwa i sfałszowanie dokumentów, osiem lat. Krystyna nie usłyszała zarzutów za sam czyn, ale za fałszywe zeznanie tak, i za to dostała rok w zawieszeniu.
Grzegorz wrócił do warsztatu przy Kwiatowej po dwóch miesiącach rehabilitacji nadgarstka. Pierwsze, co zrobił, gdy tylko mógł trzymać długopis — pojechał do notariusza, tego samego, do którego groził pójść w tamten poniedziałek, i przepisał cały swój udział w hurtowni na Beatę, jednoosobowo, bez prawa odsprzedaży bez jej podpisu. Trzysta tysięcy złotych wartości firmy, czternaście lat wspólnego budowania — teraz na jedno nazwisko, to, które siedziało przy nim przez każdy wtorek, każdy rosół, każdą noc czekania.
Kamil, kiedy Grzegorz pierwszego dnia otworzył bramę warsztatu, zapytał tylko, czy klucz francuski, ten sam model, ma jeszcze zostać w komplecie narzędzi. Grzegorz popatrzył na niego długo, potem powiedział, żeby go wyrzucić, i wrócił do auta, które stało na kanale od dziesięciu dni, czekając na kogoś, kto je dokończy.
