לפני ארבעים שנה הבית שלי היה מלא. דירה בקומה שלישית ברחוב הרצל, בלי מעלית — תמיד הייתי עולה עם שקיות

Je mi osmdesát dva let. Dřív jsem nesnášela ticho. V našem domě na okraji Litoměřic bývalo pořád živo

בחודש שעבר מלאו לי שמונים ותשע. אני גרה בבית אבות בשכונת הדר בחיפה, בחדר קטן של שניים-עשר מטר.

Am spus da fără să stau pe gânduri, deși nu mai avusesem grijă de un copil de aproape douăzeci de ani.

Zgodziłam się, chociaż od lat nie miałam w domu małego dziecka. Gdy w tamten czwartek po obiedzie zadzwoniła

Первый раз я увидела Даню в начале мая. Соседка Лена привела его за руку, виновато улыбаясь.

Dona Lúcia olhou pela janela da sala e viu a vizinha dona Irene subindo o caminho de pedras com o neto pela mão.

Bývam v malom tehlovom dome na konci tichej ulice. Po tom, čo sa deti odsťahovali do sveta, zostalo v

Jeg havde ikke passet et barn i over tredive år. Mine egne børn var flyttet til København og Aarhus

— Cine mai are nevoie de bătrâna asta! — râse Radu în telefon, în timp ce încerca să desfacă un nod dintr-un