Jeg hedder Henning Damgaard, og jeg er nioghalvfjerds. I mange år troede jeg, at livet var sluttet.

Jmenuju se Ludmila Vránová a je mi dvaasedmdesát. Dřív jsem bývala učitelkou chemie na gymnáziu v Hradci

A Marisela le bastaban tres horas de sueño para funcionar. No era algo que hubiera elegido, sino algo

Als die Tür des Audis zuschlug, spürte ich den Luftzug an meiner frischen Narbe. Jonas hatte nicht einmal

Andrei Munteanu conducea de douăzeci de ani același autobuz pe ruta Brașov–Cheia. Trecea prin pasul montan

Der Nachmittag, an dem meine Mutter das Erbe verteilte, war so grau wie der Himmel über Hamburg.

Mi mamá soltó el fajo de papeles sobre la mesa del comedor, justo al lado de la fuente de tamales que

Das Licht fiel durch die bodentiefen Fenster wie ein Vorschlaghammer. Ich lag in einem Hotelbett, das

Cały Poznań znał Franciszka Nowickiego. Nie był celebrytą, nie pojawiał się na okładkach gazet – był

О Викторе Петровиче Грачёве в Саратове до сих пор легенды ходят. Сорок два года в кардиоцентре, золотые