— Twój ekspres do kawy? Zabrałem dla siostry, bardziej jej potrzebny — rzuciłem żonie godzinę przed przyjściem matki. Zabrzmiało to gorzej, niż zamierzałem, wiem. Ale wtedy naprawdę tak myślałem.
Nazywam się Robert, mam trzydzieści cztery lata, pracuję jako doradca w salonie samochodowym na obrzeżach Wrocławia. Z Kariną jesteśmy małżeństwem od sześciu lat. Ona pracuje jako kierowniczka regionalna w sieci hurtowni budowlanych — jeździ, otwiera nowe magazyny, wraca zmęczona, ale z premiami, które trzy razy przewyższają moją prowizję. Ja to wiem. Nie muszę, żeby mi to ktoś tłumaczył cyframi na telefonie.
Tamtego dnia moja siostra Ewelina wprowadzała się do nowego mieszkania na Muchoborze Wielkim — brała kredyt na dwadzieścia pięć lat, sama, z dwójką dzieci, po rozwodzie. Miałem jechać do niej z workiem prezentów od „nas obojga", jak to sobie ułożyłem w głowie. W piwnicy stał ekspres kolbowy, którego Karina używała codziennie rano, i opiekacz do panini, którego prawie nie ruszała. Pomyślałem: stoi, zajmuje miejsce, a Ewelina gotuje dla trójki ludzi na jednej starej kuchence gazowej z PRL-u. Wziąłem oba sprzęty i zawiozłem.
Kiedy Karina wróciła z delegacji w Poznaniu — otwierała tam nowy magazyn logistyczny — od razu zobaczyła pustą półkę na blacie.
— Gdzie mój ekspres? — zapytała. Nie krzyczała. To akurat u niej najgorsze, ten spokój, kiedy człowiek czuje się jak uczeń przyłapany na ściąganiu.
— U Eweliny — powiedziałem, patrząc gdzieś w sufit. — No bo po co ci codziennie? Stał, zajmował miejsce. A ona gotuje dla trojga. Bardziej jej się przyda.
— I opiekacz też?
— No i opiekacz.
Odłożyła torbę i oparła się o framugę drzwi kuchennych. Nie powiedziała nic więcej wtedy. To milczenie było gorsze niż awantura, ale ja tego jeszcze nie rozumiałem.
Wieczorem zacząłem się tłumaczyć, że to prezent od nas obojga, że mama się ucieszyła, że rodzina powinna sobie pomagać. Karina spytała tylko, czemu ta hojność zawsze dzieje się kosztem jej pieniędzy. Powiedziałem coś głupiego o wspólnym budżecie. Ona odpowiedziała, że rok temu, kiedy chciała kupić ten sam ekspres, powiedziałem jej, że to głupi wydatek — tysiąc osiemset złotych za maszynę do kawy, kiedy w Biedronce jest rozpuszczalna za dziesięć złotych. Miała rację. Powiedziałem to. Ale wtedy nie miałem gdzie się schować, więc rzuciłem, że kupię jej nowy, tańszy, chiński, wszystkie działają tak samo.
Nazajutrz mama, pani Grażyna, przyjechała na obiad, tak jak co niedzielę. Zawsze przychodziła kwadrans wcześniej, żeby zdążyć zajrzeć, czy w kuchni już coś się gotuje. Tym razem stanęła w progu, powąchała powietrze i spytała, czemu tak pusto pachnie. Poszła do kuchni, poprawiła drewniane korale na swetrze i zobaczyła Karinę siedzącą z laptopem przy stole, bez śladu obiadu.
Zapytałem, gdzie jedzenie. Powiedziała, że mięso jest w lodówce, marynowane, tylko surowe, bo antresolę z grillem elektrycznym też komuś podarowałem — nie wiedziałem, że go zabrałem razem z tamtym pudłem z akcesoriami do Eweliny, myślałem, że to zwykła kratka do piekarnika. Mama westchnęła, że Karina znowu robi z igły widły, że Ewelina wzięła kredyt na trzydzieści lat, że w rodzinie wszystko powinno być wspólne. Powiedziałem, żeby usiadła i usmażyła mięso na zwykłej patelni, że mamy dużą żeliwną, że kiedyś ludzie gotowali bez tych wszystkich gadżetów i jakoś przeżyli.
Wtedy Karina wyjęła z segregatora plastikową koszulkę z paragonem. Położyła ją przed mamą. Kwota: dwa tysiące sto złotych, płatność kartą kończącą się na numery, których nawet nie pamiętam, i jej nazwisko na dole paragonu, wydrukowane wyraźnie. Powiedziała, że w ciągu ostatniego półrocza wpłaciłem na wspólne konto dokładnie tysiąc dziewięćset złotych — dokładnie tyle, ile starczyło na czynsz przez dwa miesiące. Cała reszta — jedzenie, opłaty, benzyna do obu aut, opony zimowe do mojego auta, wyjazd nad Zalew Zegrzyński w sierpniu — wszystko z jej konta.
Wtedy zawibrował mój telefon. Ewelina. Odrzuciłem. Oddzwoniła od razu. Mama, zanim zdążyłem cokolwiek zrobić, sama nacisnęła zieloną słuchawkę i przystawiła telefon do ucha.
— Robert, cześć! Słuchaj, kupiliśmy mięso, chcieliśmy wypróbować ten wasz grill, ale nie ma instrukcji w pudełku. Karina pewnie schowała, co?
Karina nachyliła się nad telefonem mamy, zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć.
— Instrukcja jest u mnie, razem z kartą gwarancyjną na moje nazwisko. Grill zostaw sobie, Ewelina. To mój prezent pożegnalny dla waszej rodziny.
Cisza po drugiej stronie trwała chyba z dziesięć sekund. Potem Ewelina się rozłączyła.
Mama złapała się za korale, jakby ktoś ją uderzył. Powiedziała coś o braku szacunku, że przy teściowej się tak nie mówi, że nie wie, kogo ja w ogóle wprowadziłem do tego domu.
Karina wstała, złożyła laptopa, wzięła torebkę.
— Mięso w lodówce, patelnia w dolnej szafce, olej na półce. Życzę smacznego. Ja mam swoje sprawy.
Stanąłem w drzwiach, powiedziałem, że mama przyjechała specjalnie, że jesteśmy rodziną, że musi zostać. Odpowiedziała, że nikomu nic nie musi, i że od dziś nie obsługuje już moich rodzinnych gestów kosztem swojego portfela. Wyszła. Nie trzasnęła drzwiami. To akurat zapamiętałem najlepiej — jak spokojnie je za sobą zamknęła.
Przez cztery tygodnie próbowałem różnych rzeczy. Krzyczałem, że się wyprowadzę do siostry. Dzwoniłem do Eweliny i żaliłem się na jej oschłość. Mama przestała przychodzić na obiady w ogóle — twierdziła, że nie będzie siedzieć przy stole, gdzie nikt jej nie szanuje.
Karina po prostu przestała gotować na dwie osoby. W lodówce pojawiły się sałatki, twaróg, ryba, czasem pudełka z dobrej restauracji na Ołbinie. Wydzieliła swoją część półek. Ja musiałem nauczyć się gotować pierogi z Biedronki i smażyć jajecznicę. Raz spróbowałem usmażyć te steki na zwykłej patelni, żeby udowodnić, że dam radę bez jej sprzętu. Spaliłem mięso i zachlapałem tłuszczem całą płytę, którą potem sam szorowałem przez godzinę.
Nowego ekspresu jej nie kupiłem — z uporu, żeby nie wydać złotówki na coś, co uznałem za jej fanaberię. Ona sama zamówiła sobie nowy, lepszy model — za dwa tysiące sześćset złotych — i do tego nowy grill z termostatem. Tyle że tym razem sprzęt nie stanął na wspólnym blacie. Karina wygospodarowała osobną szafkę na ociepanym balkonie, wstawiła tam wszystko i zamontowała na drzwiczkach kłódkę szyfrową.
Codziennie mijam tę szafkę, idąc po papierosy na balkon. Wiem, że kod zna tylko ona. Nic nie mówię. Wolę udawać, że nic się nie stało, niż przyznać, że przez pół roku żyłem na jej koncie i rozdawałem jej rzeczy, żeby wypaść dobrze przed matką.
