Magda zaparkowała pod bramką i zgasiła silnik, ale nie wysiadła od razu. Na podwórku stał niebieski Transporter Anity, siostry Kuby. Na trawniku leżały trzy hulajnogi i dmuchany krokodyl, a między drzewami wisiały mokre ręczniki w paski. Na werandzie ktoś rozstawił stół ogrodowy i przystawił krzesła, których rano tu nie było. Kupiła ten dom pod Pszemkowem dla ciszy. Teraz z podwórza niosły się wrzaski dzieci i brzęk szkła.
Przeszła przez furtkę. W drzwiach stała Teresa Malińska, teściowa, w odświętnej bluzce i w kuchennym fartuchu Magdy. W ręku trzymała chochlę.
— No nareszcie. Już myślałyśmy, że znowu zostaniesz w Poznaniu. Wchodź, za chwilę podajemy obiad.
Za stołem siedziała Anita z mężem, dwojgiem dzieci, kuzynka Kuby z dorosłym synem, sąsiadka z naprzeciwka i dwie kobiety, które Magda kojarzyła tylko z wesela sprzed trzech lat. Kuba stał przy grillu. Gdy zobaczył żonę, odwrócił się i zaczął czyścić ruszt.
— Co tu się dzieje? — zapytała.
— Anita ma urlop — rzucił przez ramię. — Mama zaproponowała, żeby się zebrać. Wyjadą za parę dni.
Magda powiodła wzrokiem po walizkach pod schodami, po karimatach opartych o studnię, po dziecięcych kaloszach w skrzynce na narzędzia. Później spojrzała na męża.
— Do niedzieli. Wieczorem dom ma być pusty.
Kuba kiwnął głową od razu. Za szybko.
— Jasne. Tak im powiedziałem.
Bratanek Anity rozwijał już wąż przy grządkach. Woda chlusnęła na rabarbar i popłynęła na ścieżkę. Anita krzyknęła, żeby nie lał na poziomki, ale nie podniosła się z krzesła.
Magda weszła do domu. Na kuchennym stole stały kartony z sokiem, bochenki chleba i otwarta paczka płatków czekoladowych. Jej kubki zniknęły z półki. Zamiast nich piętrzyły się plastikowe talerzyki dla dzieci.
Na piętrze drzwi sypialni były otwarte. Na parapecie leżał obgryziony flamaster, na łóżku — bluza bratanka. Magda zebrała cudze rzeczy, zaniosła na dół i podała Anicie.
— Zbierz, proszę. To nasza sypialnia.
Siostra Kuby zajrzała do reklamówki.
— Dzieciaki rzuciły. Później ogarnę.
— Teraz.
Anita zacisnęła usta, ale zawołała syna. Chłopiec zabrał torbę i wsunął ją pod ławkę na werandzie.
Przy obiedzie teściowa rozsadzała gości i wydawała polecenia. Wiedziała, gdzie trzymają serwetki, w której szufladzie leżą duże talerze i w której szafce stoi herbata. Gospodynię poprosiła, żeby przyniosła jeszcze chleb.
Magda otworzyła szafkę, wyjęła chlebak i spojrzała na męża. Kuba właśnie śmiał się z czegoś ze szwagrem.
Po jedzeniu goście nie rozeszli się od razu. Dzieci biegały między grządkami, dorośli pili kawę i dyskutowali o planach na lato. Ktoś zaproponował basen ogrodowy. Teresa wskazała miejsce pod starą czereśnią.
— Tam jest moja rabata — weszła jej w słowo Magda.
— Przesadzisz kwiaty bliżej werandy — odparła teściowa, nie patrząc na nią. — Dzieci też muszą się gdzieś bawić.
Kuba słyszał. Nic nie powiedział.
W nocy Magda długo nie mogła zasnąć. Pod oknem Anita z mężem rozmawiali półgłosem, na schodach co chwila trzaskały drzwi. Kuba leżał obok i udawał, że śpi.
— Wiedziałeś, ile osób przyjedzie?
— Mama mówiła, że sami swoi.
— Widziałeś Transportera. Widziałeś walizki. Czemu nie zadzwoniłeś?
— Bo od razu zaczęłabyś kłótnię.
Magda oparła się na łokciu.
— Czyli postawiłeś mnie przed faktem. Żebym nie mogła się sprzeciwić.
— Nikt ci domu nie zabiera. Rodzina przyjechała na parę dni.
— A dlaczego twoja matka rządzi się tu beze mnie?
Kuba usiadł, potarł twarz dłońmi.
— Ona tylko pomaga. Nie doszukuj się złych intencji.
Położył się, odwrócił plecami i po kilku minutach jego oddech się wyrównał. Magda patrzyła na smugę światła pod drzwiami. Na korytarzu znowu przebiegło dziecko.
Dom kupili półtora roku temu. Pieniądze Magda dostała po sprzedaży kawalerki odziedziczonej po ciotce ze Zgierza. Resztę dołożyła z oszczędności, które zbierała jeszcze przed ślubem. Przed podpisaniem umowy poszli do notariusza i spisali intercyzę. W akcie wpisano, że domek letniskowy jest jej własnością i przy ewentualnym podziale zostaje przy niej. Kuba nie protestował.
— Dla mnie papier nic nie zmienia — powiedział po wyjściu od notariusza. — Przecież będziemy tu razem jeździć.
Rzeczywiście sporo zrobił. Wymienił gniazdka, pomalował okna, naprawił dach nad werandą. Wiosną przyjeżdżał w piątki przed Magdą i cały dzień spędzał na podwórku. Wieczorem siadali na schodach i słuchali pociągów z Wrocławia do Szczecina.
Pierwsi goście pojawili się w czerwcu. Teresa przywiozła sernik, obeszła pokoje i od razu poprzestawiała kubki. W głównej sypialni zapytała głośno, czemu nie stoi tam łóżeczko dziecięce.
— Anita z małymi mogłaby przyjeżdżać na cały tydzień — stwierdziła. — Miejsca jest pod dostatkiem.
Magda odpowiedziała, że to ich prywatna sypialnia. Teściowa uśmiechnęła się i zmieniła temat na ogród.
Miesiąc później w mieszkaniu Anity zaczął się remont. Przywiozła na działkę kilka pudeł z zabawkami i poprosiła, żeby zostały tylko przez weekend. Kartony przeleżały w salonie bite dwa miesiące.
I wtedy właśnie teściowa poprosiła Kubę o klucze.
— Przyjeżdżam wcześniej i czekam pod bramką — powiedziała do syna. — Głupio tak stać na drodze z torbami.
Kuba dorobił dwie kopie. Na jednym kółku były klucz od furtki i klucz od drzwi wejściowych. Oddał je matce bez słowa żonie.
Magda odkryła to w następną sobotę. Wysiadała z auta, gdy Teresa samodzielnie otworzyła furtkę, a chwilę później weszła do domu.
— Kuba mi dał zapasowe — oznajmiła. — Nie będę was teraz za każdym razem wyczekiwać.
Wieczorem Magda zapytała męża, dlaczego nie zapytał jej o zdanie.
— Tak jest mamie wygodniej. Przecież to nie obca osoba.
Pod werandą leżały deski, które Kuba przywiózł za własne pieniądze. Przez cały następny dzień układał podłogę. Magda nie wróciła do rozmowy. Klucze zostały u teściowej.
Następnego ranka obudził ją hałas w kuchni. Anita rozkładała po półkach sałatkę jarzynową, serdelki i słoik ogórków. Teresa ściągała z półki kubki Magdy.
— Robię miejsce na dziecięce — wyjaśniła. — Tak będzie wszystkim wygodniej.
Magda podeszła i przełożyła kubki z powrotem.
— Nic tu nie jest przestawiane bez mojej zgody.
Teściowa zamarła ze ścierką w ręku.
— Przecież ja dla rodziny. Anita ma dwójkę dzieci, w bloku ciasno. Tu jest podwórko, powietrze, własne warzywa. Żałujesz im?
— Nie żałuję wam weekendu. Ale przyjazdy trzeba uzgadniać.
— Z rodziną będzie się jeszcze umawiać — mruknęła Anita znad szuflady.
Wszedł Kuba.
— Nie zaczynajmy od rana. Dzieciakom tu dobrze, a jutro wszyscy wyjeżdżają.
Magda spojrzała na niego.
— Jesteś pewien?
— Tak.
Otworzył lodówkę i zaczął szukać wody mineralnej. Rozmowa była dla niego skończona.
Po śniadaniu Anita poprosiła, żeby zwolnić część spiżarni. Chciała tam wstawić torby dzieci i kartony z jedzeniem.
— Nie trzeba — odpowiedziała Magda. — Jutro wyjeżdżacie.
— Nie będę teraz nosić w tę i z powrotem. Za tydzień i tak przywieziemy rozkładane łóżka.
— Jakie łóżka?
Anita przestała składać ręczniki.
— Kuba ci nie mówił? Z mamą ustaliłyśmy grafik na lato. My jesteśmy do końca czerwca. W lipcu przyjedzie Natalia z rodziną, a sierpień mama wzięła dla siebie. Wy możecie wpadać na weekendy.
Na lodówce wisiała kartka z zeszytu w kratkę, przyciśnięta magnesem z Zakopanego. Były tam nazwiska, daty i liczba miejsc do spania. Na dole Teresa dopisała, kto przywozi pościel i kto w soboty korzysta z sauny.
Magda zdjęła kartkę.
— Kto wam pozwolił to układać?
— Uzgodniłyśmy z Kubą — odpowiedziała teściowa od drzwi. — Powiedział, że dom jest duży.
Znalazła męża na werandzie. Położyła przed nim kartkę.
— Twoja matka rozdzieliła mój dom na trzy miesiące.
— Nie przesadzaj. Chciała uniknąć bałaganu z terminami.
— Widziałeś ten grafik?
— Nie cały.
— Wiedziałeś, że planują tu zostać na miesiąc?
— Mówiłem, że można korzystać. Nie będę przecież za każdym razem zwoływał rady familijnej.
— Beze mnie?
— Pracujesz przez cały tydzień. Dom stoi pusty.
Magda przygładziła kartkę dłonią.
— Zatrzymaj to. Dziś.
— Nie chcę się kłócić przy wszystkich.
— Już wybrałeś, kiedy oddałeś jej klucze.
Kuba wstał i oparł się o balustradę.
— Nie mówiłem, żeby się tu wprowadzały. Mama sama to wszystko rozwinęła.
— To jej powiedz, że latem nikt tu nie będzie mieszkał.
Za furtką Anita pstrykała dzieciom zdjęcia na huśtawce. Teresa obserwowała rozmowę przez kuchenne okno.
Kuba wrócił do stołu.
— Porozmawiam.
— Kiedy?
— Po obiedzie.
Do wieczora słowa nie powiedział.
W poniedziałek Magda wyjechała do miasta sama. Mąż został pomóc szwagrowi przy wiacie. Przed wyjazdem przypomniała, że krewni mają opuścić dom.
— Ogarnę to — obiecał Kuba.
W poznańskim mieszkaniu panowała cisza. Nikt nie zostawił kurtek na kanapie, żadne dziecięce adidasy nie zagradzały przedpokoju. Magda położyła grafik na stole i przeczytała daty.
Po dziewiątej zadzwonił mąż.
— Rozmawiałem z mamą. Obraziła się, ale zrozumiała. Bez zaproszenia nikt nie przyjedzie.
W tle usłyszała głos Anity. Siostra Kuby pytała, gdzie postawić kartony. Teresa odpowiedziała, żeby zaniosła do małego pokoju na górze.
— Nadal jesteście na działce?
— Już się pakujemy.
— Anita właśnie zanosi pudła na piętro.
Kuba zamilkł.
— Są ciężkie. Szwagier zabierze jutro.
Magda docisnęła palcami kartkę z grafikiem.
— W przyszły weekend możemy zrobić obiad. Tylko umówmy się wcześniej, kto i na kiedy przyjeżdża.
— No i dobrze — ożywił się Kuba. — Spokojnie wszystko załatwimy, bez nerwów.
W środę Anita wrzuciła na rodzinny czat zdjęcie dwóch składanych łóżek. Podpisała, że dzieci odliczają dni do wyjazdu. Teresa odpowiedziała serduszkami. Potem dopisała, że zamówiła dostawę szafy na pościel.
Kuba milczał.
Magda zadzwoniła.
— Oni wiozą meble na działkę?
— Mama lubi robić plany. Nie przejmuj się.
— Odwołałeś to?
— Pogadam z nią. Obiecuję.
— Już obiecywałeś.
Powiedział, że ma dużo pracy, i się rozłączył.
W piątek skończyła wcześniej. Kilka przecznic przed posesją zobaczyła przed sobą furgonetkę z napisem „Meble na wymiar – dowóz gratis”. Na skrzyżowaniu auto skręciło w stronę stacji, potem wjechało w ich uliczkę.
Bramka była otwarta. Na podwórku stały już rozłożone dwa łóżka polowe, dziecięcy stoliczek i zapakowana w karton szafa. Teresa wydawała polecenia tragarzom. Kuba wnosił kartony na werandę, a Anita rozwijała kolorowe chodniki.
— Proszę przerwać rozładunek — powiedziała Magda do kierowcy.
Spojrzał na Teresę.
— Kontynuować — zarządziła teściowa. — Pani domu się jeszcze nie rozeznała.
— Właśnie się rozeznałam. Nic nie wnosicie.
Kuba odstawił karton na stopień.
— Magda, odsuńmy się na chwilę.
— Najpierw wyjaśnij, co tu się wyprawia.
Teresa wyjęła z kieszeni notes z wyliczeniami.
— Postanowiłyśmy nie marnować lata. Anita ma dzieci, Natalia bierze urlop, ja też muszę odpocząć. Domek jest duży. Wy z Kubą możecie przyjeżdżać na weekendy, mały pokój na piętrze wam zostawiłyśmy.
Przez otwarte drzwi Magda zobaczyła swoje ubrania. Sukienki i swetry zdjęto z wieszaków i ułożono na taborecie. Na łóżku leżały dziecięce poduszki z Pokemonami. Pod ścianą stały dwie walizki.
— Kto ruszał moje rzeczy?
— Zwolniłam miejsce dla dzieciaków — odpowiedziała Anita. — Nie mogą przecież spać na torbach.
Magda odwróciła się do kierowcy.
— Proszę zaczekać pięć minut. Wszystko, co już zdjęliście, wraca na pakę.
— Znowu urządzasz sceny — prychnęła teściowa. — Ludzie pracują, dostawa opłacona.
— Ja tej dostawy nie zamawiałam.
Kuba zrobił krok w stronę żony.
— Chciałem pogadać wieczorem na spokojnie. Potem uznałem, że mama ma rację. Dom naprawdę stoi pusty przez pięć dni w tygodniu.
— Obiecałeś ich zatrzymać.
— To rodzina. Czemu ty im każdy metr wyliczasz?
— Bo to mój dom. I dlatego, że rozporządzacie nim beze mnie.
— Nasz dom — podniósł głos. — Nie twój.
— Według dokumentów mój. Dobrze o tym wiesz.
Teresa weszła między nich.
— Papierami będziesz przed rodziną wywijać? Kuba każdy gwóźdź tu wbijał własnymi rękami.
— Jego pomoc nie dała wam prawa się tu wprowadzać.
Magda weszła na werandę i wzięła ze stołu pusty karton po szafce.
— Do osiemnastej zabieracie ubrania, jedzenie, dziecięce graty i meble. Wszystkie kopie kluczy oddajecie. Jutro zmieniam zamki.
Anita wyprostowała się.
— Wyrzucasz nas z dziećmi?
— Wprowadziliście się bez pozwolenia.
— Zapłaciłyśmy za furgonetkę i szafę! — podniosła głos Teresa. — Ludzie urlopy pobrali, plany zrobili.
— To są wasze ustalenia między wami. Ja z nimi nie mam nic wspólnego.
Kuba sięgnął po nadgarstek żony. Cofnęła rękę.
— Nie możesz tak rozmawiać z moją matką.
— W tej chwili decyduj. Albo pomagasz im spakować graty, albo oddajesz mi swoje klucze i wyjeżdżasz razem z nimi.
Spojrzał na matkę. Teresa czekała z zaciśniętymi ustami, ściskając notes. Anita stała przy łóżkach polowych. Tragarze przestali przesuwać szafę.
Kuba wyjął notes z ręki matki, przedarł kartki na pół i położył na stole.
— Mamo, wystarczy. Ładujcie towar z powrotem.
— Postawiła na swoim — wycedziła Teresa. — Teraz jesteś przeciw rodzonej matce.
— Sam wam dałem klucze. I na czas was nie zatrzymałem. To moja wina.
Teściowa otworzyła torbę, wyjęła kółko i rzuciła je na ceratę. Dwa klucze zabrzęczały o talerz.
— Proszę bardzo. Moja noga więcej tu nie postanie.
— W porządku — powiedziała Magda.
Teresa czekała, aż ktoś zaprzeczy. Nikt się nie odezwał.
Wieczorem podwórko opustoszało. Szafę załadowano z powrotem, łóżka zniknęły w Transporterze. Ze spiżarni wyniesiono kartony z jedzeniem, z sypialni — walizki i dziecięce poduszki. Anita wsadziła małych do auta i trzasnęła drzwiami.
— Mam nadzieję, że teraz jesteś zadowolona.
Magda obeszła pokój i wyniosła zapomniany samochodzik.
— Zostawiliście.
Anita wyrwała jej zabawkę bez słowa.
Teresa wychodziła ostatnia. Przy furtce odwróciła się do syna.
— Jak zostaniesz sam, to do mnie nie przychodź.
Kuba nic nie odpowiedział. Zasunął skobel i poszedł do domu.
Nazajutrz Magda wezwała ślusarza. Wymieniła zamek w drzwiach wejściowych i wstawiła nowy we furtce. Kuba stał obok i w milczeniu podawał narzędzia.
Do Poznania wrócili osobno. Mąż coraz częściej nocował u siostry albo u matki.
Po tygodniu przyszedł do mieszkania. Położył na stole swoje klucze i zsunął z kółka kluczyk od komórki.
— Od domu i furtki zostawiam. Od komórki wezmę, tam są moje elektronarzędzia.
Magda kiwnęła głową.
— Odbierz je w sobotę. Dzwoń przed przyjazdem.
Kuba obrócił kółko w palcach.
— Mama dostała rachunek za zwrot szafy. Czterysta trzydzieści złotych. Anita uważa, że powinnaś zapłacić chociaż połowę.
Magda przyniosła z sypialni karton z jego ciuchami i postawiła przy krześle.
— Zamówiły to beze mnie. Nic nie płacę.
Zadzwonił telefon Kuby. Na wyświetlaczu pojawił się napis: „Mama”. Ściszył połączenie, wziął pudło i ruszył do przedpokoju.
— W sobotę zadzwonię.
— Dobrze.
***
W sierpniu przyjechała sama. Otworzyła nowy zamek, wniosła torbę i przeszła po pokojach. Kubki stały na swojej półce. W sypialni sukienki wisiały w szafie nienaruszone, a na łóżku leżała świeża narzuta. Postawiła na stole miskę z czereśniami i szeroko otworzyła okno.
Zza lasu dobiegł stukot kół. Pociąg do Szczecina przetoczył się za nasypem, po czym wszystko ucichło.
Na werandzie stały tylko dwa krzesła. Jedno zaniosła do komórki i ustawiła pod ścianą obok drabiny. Potem zamknęła furtkę, wróciła na werandę i otworzyła książkę na stronie, gdzie leżała zakładka.
W mieście mówiło się, że Kuba pomieszkuje teraz u matki na Górczynie. Teresa podobno rozpowiadała sąsiadkom, że synowa okazała się wyrachowana i że domek od początku był kością niezgody. Anita przestała odbierać telefony od Magdy, a rodzinny czat ucichł na dobre.
Ale Teresa nie odpuściła do końca. W połowie września Magda znalazła w skrzynce polecony list z sądu. Teściowa złożyła pozew o zwrot „bezpodstawnie poniesionych kosztów” – trzysta dwadzieścia złotych za transport szafy i sto dziesięć za przepadnięty zadatek. Do pisma dołączone były kopie paragonów.
Magda przeczytała wezwanie na werandzie, po czym odłożyła je pod pustą doniczkę po pelargoniach. Z kuchni przyniosła herbatę, usiadła i patrzyła, jak nad czereśnią zapala się pierwsza wieczorna gwiazda.
Pociąg do Wrocławia przejechał dokładnie o ósmej trzynaście. Doliczyła do trzydziestu wagonów, tak jak zawsze, kiedy chciała się wyciszyć. Potem podniosła pozew, złożyła go na pół i schowała do szuflady w kredensie.
Przed wyjazdem zgasiła światło na werandzie i sprawdziła, czy furtka zamknięta na nowy zamek.
Była.
