Marek regresó a casa. No había ni rastro de su mujer. Poco después descubrió a su hijo en casa de la vecina…

Hoy he regresado a casa después de un largo día en la oficina en Madrid. Nada zwiastowało, że czeka mnie coś niezwykłego, ale już od progu zaskoczyła mnie cisza nigdzie nie było Isabel, mojej żony. Naszego pequeño Lucas, który zwykle raczkuje po salonie, też nie było widać ani słychać. Zaniepokojenie urosło we mnie natychmiast, bo Isabel zawsze mi daje znać, kiedy wychodzi, a syn nigdy nie zostaje bez opieki.
Nie tracąc czasu, udałem się do drzwi sąsiadki, doña Pilar, żeby dopytać o Isabel. Przeżyłem chwilę zawahania, kiedy zobaczyłem, że Pilar właśnie otworzyła drzwi trzymając w ramionach mojego synka Lucasa.
Wszystko stało się jasne Isabel musiała wyjść nagle i zostawiła Lucasa pod opieką sąsiadki. Pilar zapewniła mnie, że wszystko jest w porządku i Isabel była zdenerwowana, ale mówiła, że to coś pilnego.
Przy całym doświadczeniu, jakie już zdążyłem zdobyć przy opiece nad rocznym maluchem, trudno mi było nie myśleć, co mogło skłonić Isabel do tak nagłego wyjścia. Jednak doceniłem gest znalazłem na kuchennym blacie talerz z tortilla de patatas, który żona zostawiła mi do odgrzania w mikroondas.
Mijały kolejne minuty media hora, una hora, dos, cinco Nerwy napięte miałem do granic. Wciąż dzwoniłem na numer Isabel, ale nie odbierała żadnych z moich połączeń. Za każdym razem, gdy słyszałem dźwięk windy na naszym piętrze, miałem nadzieję, że to ona wraca do domu.
Ostatecznie udało mi się uśpić Lucasa, choć kręcił się niespokojnie. Gdy siedziałem przy jego łóżeczku, oczekiwanie zdawało się nie do zniesienia.
W końcu, późną nocą, rozległ się dźwięk telefonu. Zmieszany, ale i pełen nadziei, odebrałem, zasypując Isabel pytaniami: ¿Dónde estás? ¿Qué ha pasado? ¿Por qué te has ido sin avisar? Jednak ku mojemu przerażeniu, Isabel unikała odpowiedzi i z zimną determinacją oznajmiła mi, że nie zamierza wracać do domu. Dodała, że postanowiła zostawić Lucasa pod moją opieką na zawsze.
Byłem w szoku. Nie potrafiłem uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Przywarłem do telefonu, modląc się, żeby to był fatalny żart Niestety, rzeczywistość była nieubłagana. Odtąd musiałem się zmierzyć z odpowiedzialnością samotnego ojca przyjmując na siebie zarówno rolę matki, jak i ojca, by wychować mojego ukochanego synka.
Dzisiaj, kiedy myślę o tamtym dniu, rozumiem, że życie potrafi zaskoczyć nas, serwując trudne próby, których nigdy się nie spodziewamy. Ale wiem też, że miłość i odpowiedzialność dają siłę bardziej, niż mogłem przypuszczać.