Czy rodzice powinni pomagać swoim dzieciom również w dorosłym życiu? — zapytała cicho Ewa. — Czy wasz obowiązek naprawdę skończył się wtedy, gdy skończyłam osiemnaście lat?
Jadwiga odłożyła filiżankę na spodek. Ręce jej drżały, choć w kuchni było ciepło.
Ewa siedziała naprzeciwko niej w mokrym płaszczu. Miała czterdzieści trzy lata, podkrążone oczy i twarz kobiety, która od kilku nocy nie spała.
Jeszcze pół roku wcześniej wszystko wyglądało inaczej. Ewa mieszkała z mężem i dwójką dzieci pod Poznaniem. Pracowała w małej księgarni, piekła szarlotkę w niedzielę i nigdy nie prosiła rodziców o pomoc.
Potem mąż oznajmił, że odchodzi.
Nie sam.
Zabrał oszczędności, przestał płacić raty za mieszkanie, a Ewie zostawił dwa plecaki dzieci, rachunki i zdanie:
— Jesteś dorosła. Poradzisz sobie.
Nie poradziła sobie.
Księgarnię zamknięto. Właściciel podziękował wszystkim pracownikom, wręczając im po kopercie i mówiąc, że takie są czasy.
Ewa przez kilka tygodni ukrywała prawdę. Dzieciom mówiła, że jedzą makaron trzeci dzień z rzędu, bo tak jest zdrowiej. Sąsiadce tłumaczyła, że prąd wyłączono przez pomyłkę.
Dopiero kiedy komornik zostawił pismo w skrzynce, pojechała do rodziców.
— Masz czterdzieści trzy lata — powiedział ojciec. — My w twoim wieku nikogo o nic nie prosiliśmy.
Jadwiga spojrzała na męża.
Pamiętała, jak jego rodzice dali im pieniądze na pierwsze mieszkanie. Jak jej matka przez trzy lata odbierała Ewę z przedszkola. Jak teściowa przynosiła im słoiki z zupą, gdy w domu nie było za co zrobić zakupów.
Ale Stefan najwyraźniej o tym zapomniał.
— Nie chcę, żebyście spłacali moje długi — powiedziała Ewa. — Chcę tylko wrócić na kilka miesięcy. Z dziećmi. Dopóki nie znajdę pracy.
— Tutaj nie ma miejsca — odpowiedział ojciec. — Trzeba było lepiej wybierać męża.
Ewa pobladła.
Wstała, zapięła płaszcz i powiedziała coś, czego Jadwiga nie zapomniała do końca życia:
— Po co więc mieć dzieci, jeśli w chwili, gdy najbardziej was potrzebują, zamykacie przed nimi drzwi?
W kuchni zapadła cisza.
Jadwiga zobaczyła w córce nie dorosłą kobietę, lecz małą Ewunię z rozbitym kolanem, która kiedyś biegła do niej, pewna, że mama zawsze pomoże.
Wstała od stołu.
— Pokój po tobie nadal stoi pusty — powiedziała. — Przywieź dzieci jeszcze dziś.
— Jadwiga! — oburzył się Stefan.
— Nie daliśmy jej tylko życia — odpowiedziała spokojnie. — Daliśmy jej też słowo, że zawsze będzie miała dom.
Ewa znalazła pracę po czterech miesiącach. Po roku wynajęła niewielkie mieszkanie. Dzieci znów zaczęły się śmiać.
A kiedy Stefan kilka lat później zachorował i nie mógł sam wstać z łóżka, to właśnie Ewa przyjeżdżała codziennie. Myła mu włosy, gotowała rosół i cierpliwie pomagała przejść kilka kroków.
Pewnego wieczoru złapał ją za rękę.
— Przepraszam — wyszeptał. — Myślałem, że pomagając, zrobię z ciebie słabą.
Ewa poprawiła mu koc.
— To, że ktoś ma dokąd wrócić, nie czyni go słabym, tato. Daje mu siłę, żeby znowu stanąć na nogi.
Czy rodzice powinni wspierać dorosłe dzieci, kiedy życie odbiera im wszystko?
