„Kaffee kann ich euch anbieten. Gekocht habe ich nicht“, sagte Helga und blieb mitten in ihrer eigenen
—Anna, siamo in tredici. —Lo so. —E allora? Anna Maria appoggiò con calma la tazzina sul piattino.
—Тётя Галя, нас вообще-то десять человек. —Я вижу. —И что мы будем есть? —Не знаю, Светочка.
E talvez aquela tenha —Marta olhou para a mesa vazia da varanda. —Você está falando sério? Lúcia estava.
—Cum adică nimic? În curte se auzeau copiii, portierele mașinilor și vocea lui Sandu, care întreba deja
—Undskyld, hvad? —Jeg sagde, at der er kaffe. Det var første gang, Ingrid så sin familie ankomme til
—Jak to nie ma? Przecież mówiłam, że przyjedziemy. —Właśnie dlatego nic nie ugotowałam. Jeszcze kilka
Pero aquella mañana Carmen no sintió ni culpa ni vergüenza. Por primera vez en casi un año, estaba sentada
Когда в половине шестого утра Галина Николаевна проснулась от странного шороха, она сначала решила, что
Als Helga Schneider an diesem Dienstagabend die Tür ihrer Wohnung in Leipzig öffnete, hörte sie zuerst